De Deal

hembrug

Een doodlopende weg in het havengebied aan de rand van het Noordzeekanaal. De pijlers in het water herinneren aan een brug die er ooit stond. Daar stond hij. Een snijdende wind en een vlaag regen sloegen hem in het gezicht. De kevlar jas hing zwaar om zijn schouders. Het was koud en hij rilde. Het was echter niet de kou die hem deed rillen. Het was de spanning die zich meester van hem wilde maken. Spanning voor wat er zou komen en vooral voor hoe het zou eindigen. Alle procedures waren van te voren nauwkeurig doorgenomen en tot in den treure herhaald. Daar zou het niet aan liggen. Zijn hand ging richting zijn linker oksel op zoek naar een stukje veiligheid. Een veiligheid waarvan hij hoopte het niet te hoeven gebruiken. Hoewel hij altijd een goed schutter was geweest, hield hij niet van wapens. Hij vond het maar een noodzakelijk kwaad. Het is niet het wapen wat doodt, maar de mens, zei hij vaak. Een stem naast hem deed hem even opschrikken. Het was zijn maat. Samen hadden ze al veel meegemaakt en hij wist dat hij op hem kon vertrouwen. Ze waren al eens aan een doodsbedreiging ontsnapt en zaten enige tijd ondergedoken. Dit was echter een zaak van een geheel andere orde. Een zeer gevreesde militante organisatie had iets te koop. Een schilderij. Een gestolen schilderij van een bekende meester met een geschatte waarde van vele miljoenen. Met de opbrengst zouden de militanten weer wapens kunnen kopen voor hun organisatie. En dat schilderij gingen ze kopen. Althans, ze zouden zich voordoen als kopers. Beide mannen keken op hun horloge en vroegen zich af waar de andere club bleef. Via een tussenpersoon was een week geleden de afspraak gemaakt. Uit onderzoek bleek dat het een betrouwbare afspraak was. Ze waren nu al een half uur te laat en dat voerde de spanning behoorlijk op. Vanuit die onzekerheid werd alles nog een keer nagelopen. De positie van hun auto waarin het geld lag. Geld om de verkopers te overtuigen dat ze met serieuze kopers te maken hadden. Ook werden de geavanceerde verbindingen met de andere diensten getest. Alles was in orde. Het enige wat niet in orde was, was het wachten. De gedachten van de man schoten alle kanten op. Hoe hij als 18-jarige een bon uit een Tv-gids had ingevuld en nu hier stond. Wat nu als het mis zou gaan en hij zijn kinderen nooit meer zou zien. En dat allemaal voor een modaal salaris. Misdaad loont niet zegt men, maar hij had anders gezien. Plotseling ging zijn telefoon. Gespannen nam hij op en er volgde een korte conversatie in het Engels. Hij knikte naar zijn maat. Het teken dat het ging gebeuren. Samen namen ze positie bij hun auto in. In nood zouden ze de auto als dekking kunnen gebruiken. Enige minuten later kwamen ze aanrijden in een doodordinaire VW Golf. Daar was over nagedacht. In een grote pooierbak zouden ze alleen maar opvallen. Op ongeveer 5 meter afstand stopte de auto. Er stapten drie mannen uit. Een van de mannen voerde het woord. Hij oogde zeer ontspannen en kwam meteen ter zake. Dit hadden ze niet verwacht. De militant oogde als een normale burger en deed een soort van gezellig. Geen wapens in de aanslag maar in plaats daarvan een ontwapenende glimlach. Handen werden geschud en na een korte klaagzang over het weer, werden ze uitgenodigd om naar het schilderij te kijken. Daar lag het dan, in een kofferbak van een Golf en niet aan de wand in een museum. Het schilderij zag er onbeschadigd uit. Hierna waren zij aan de beurt. De glimlachende man vroeg naar geld. Of zij het afgesproken bedrag bij zich hadden. Zoals afgesproken, pakte zijn maat de koffer uit de auto. De deal was nabij. Op dat moment haalde een van de militanten het schilderij uit hun auto. Daar stonden ze dan. Aan de ene kant de man en zijn maat met het geld en aan de andere kant de criminelen met het schilderij. Het teken werd gegeven. Een luide knal en een lichtflits volgden. Voordat iedereen in de gaten had wat er gebeurde, lagen ze allemaal op de grond. Het zicht van alle mannen werd ontnomen door zwarte zakken over hun hoofden. Verzet was onmogelijk. Handen werden geboeid en binnen luttele seconden lagen ze allemaal op de achterbank van een auto. Tien minuten later was er geen mens meer te zien aan de rand van het Noordzeekanaal. De plek werd ingenomen door krijsende zeemeeuwen op zoek naar etensresten. Later die dag, op weg naar huis, sloot de man een nieuwe deal. Een deal met zichzelf.

Advertenties

6 thoughts on “De Deal

  1. In mijn omgeving leven mensen waarvan ik weet wat hun werk is, maar niet hoe zij het beleven. Om de eenvoudige reden dat ik nooit eens een gesprek aan ga met de buurman drie deuren verderop. Of omdat je weet dat het werk wat gedaan wordt geheim moet blijven. Het lezen van real deal ervaringen brengt mij een stukje dichter bij de persoon die over dit soort zaken schrijft. Dat is mooi! ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s