De Speeltuin

echtelijke twist

Twintig was hij. De adolescentie officieel voorbij, maar emotioneel nog lang niet volgroeid. Aan zijn glimmende zwarte koppel hing een pistool. Een Walter P5. Doorgeladen. Zijn korte wapenstok in de broekspijp. Gebruiksklaar. Net als de handboeien.

 

Na een jaar school en 4 maanden bij de ME was hij er helemaal klaar voor. Hij had al het een en ander meegemaakt. Voetbalsupporters die het nodig vonden om elkaar af te maken, om zich daarna gezamenlijk met geweld te keren tegen de withelmen. Krakers die het nodig vonden om uit idealistische overwegingen bakstenen te gooien naar hem en zijn maten. Gewonde collega’s met botbreuken die de maanden daarna niet meer op het werk verschenen. Van PTSS had men nog niet gehoord. Niet zeiken, was het credo. Het hoort nu eenmaal bij je werk, zeiden ze altijd tegen elkaar. Maar nu stond hij daar. Midden in een woonkamer van een kleine arbeiderswoning in de Indische Buurt. In de kamer een kleine eettafel met daarop een dik rood tafelkleed voorzien van een uitbundig bloemenpatroon. Daar zat zij. Een vrouw van middelbare leeftijd. Ze maakte een uitgebluste indruk en rookte de ene na de andere sigaret. Schuin voor haar zat hij, in een grote stoel. Een onmiskenbare tv-stoel. Links van hem een halve liter bier en rechts een overvolle asbak. Het stond er blauw van de rook. Een echtelijke twist. Daar waren ze voor gekomen. Ook dit hoorde bij zijn werk. Zij had de politie gebeld. Al jaren hadden ze samen ruzie. Om diverse redenen. Ruzie om hun spijbelende en blowende zoon. De schuld van haar man. Zij verweet hem te vaak in de kroeg te zitten, waardoor hij zijn kind verwaarloosde. Hij was op zijn beurt weer boos op haar. Zij zou twee keer in de week bij de bingo zitten en daar het huishoudgeld er doorheen jagen. Ze kwamen er niet meer uit. Ook nu was het weer geëscaleerd. Voor de zoveelste keer. Scheldkanonnades over en weer. Ze waren elkaar nog net niet in de haren gevlogen. Daar stond hij dan. Niet eens officieel volwassen. Relatietherapie, dat had hij niet op school geleerd. Laat staan dat hij ervaring op dit gebied had. Moedeloos stond hij erbij. Meewarig keek hij zijn collega aan, die het woord voerde. Er moest wat gebeuren, anders stonden ze er de volgende dag nog. Hij liep naar het raam. De vergeelde vitrage schoof hij opzij. Het gesprek in de kamer viel stil. “Kijk, een speeltuin”, zei hij. Met stomheid geslagen keken ze hem aan. De man en de vrouw kwamen bij hem staan. Beide keken ze naar buiten, naar de speeltuin. “Ik vond het vroeger leuk om te spelen”, zei hij tegen het stel. Verbouwereerd keek het stel hem en elkaar aan. De stilte die bleef was het teken om te gaan.

Advertenties

9 thoughts on “De Speeltuin

  1. Mooie kijk op het werk van een pas afgestudeerde politie agent die het leven nog aan het bestuderen was. Dat het verhaal stopt in de stilte vind ik prachtig!

    Voor mij af en toe ietwat verwarrend omdat, zowel de agent als de (kibbelende) man in huis beide in de “hij” vorm zijn geschreven. Desondanks lukte mij het wel de emotie van beide eruit te halen en bij de juiste “hij” te

  2. Doodgriezelig lijkt me dat, zo’n agressieve menigte zeker, maar ook om bij huiselijke agressie tussen beiden te moeten komen. En dan zo jong nog. Mooi sfeerbeeld heb je neergezet, ik zie die twee zitten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s