De Oplepelaar

De Lepelaar is weer in Haarlem. Elk jaar strijkt er een grote groep neer in de Buiten Liede. Een natuurgebied aan de zuidzijde van mijn stad. Daar nestelen ze zich in de bomen om te zorgen voor het nageslacht. Lepelaars zijn prachtige beesten. Ik vind het nog steeds heel bijzonder om deze tropisch uitziende vogel te mogen aanschouwen in ons koude kikkerlandje. Zo ook vandaag. Ondanks een lichte griep ging ik toch aan de wandel met mijn fotocamera(volgens mij de beste manier om je bacillen kwijt te raken). Na 10 minuten wandelen was het al raak. Vlak boven mijn hoofd scheerde een prachtig exemplaar. Als een volleerd schutter richtte ik mijn camera en drukte af. Op hetzelfde moment passeerde er een fietser. Hij stopte en stapte af. Kennelijk nieuwsgierig geworden. De fietser, een oudere man met een bruin verweerd gezicht, kwam naar mij toe en vroeg met een onvervalst Zaans accent: “Was dat een uh uh….?  “Ja meneer, dat was een Lepelaar”, antwoordde ik. Het sein werd groen voor een praatje. “Ik heb ooit een gewonde Lepelaar gevangen”, zei hij. Hij nam vervolgens de fiets aan de hand, liep met mij mee en begon te vertellen:

“Weet u, ik ben altijd dol op de natuur geweest. Ik ken alle beestjes bij naam. Van kinds af aan was ik al samen met mijn broer in de natuur te vinden. Later met mijn vrouw. Overal waar we gewoond hebben. Marken, Alkmaar, de Zaanstreeks en nu Haarlem. Oh ja, die Lepelaars. Straks zit het aan de overkant vol met die beesten. Ze krijgen daar hun jongen en dan zijn ze weer vertrokken. Een paar jaar geleden zag het er wit van de Lepelaars. Ze maken daar hun nesten, of ze pikken de nesten van de Reigers in. Reigers, dat kunnen ook monsters zijn hoor. Ik heb ze wel eens de pullen van Meerkoeten en levende mollen zien eten. Met moeite kregen ze die weg. Net als die Aalscholvers. Dat zijn ook echte dieven. Van de week zag ik trouwens 2 Roerdompen in de buurt van Kraantje Lek. Eentje stond zo stijf als een plank in het riet. Toen ik vlakbij kwam, merkte ik pas de tweede op. Die was schijnbaar geschrokken en vloog vlak voor mijn fiets langs. Ik schrok mij een hoedje. Ik fiets namelijk nogal veel. Mijn vrouw helaas niet meer. Maar ik wel hoor. Ik ga soms op de fiets naar Amsterdam, het Twiske of naar de duinen bij IJmuiden. Daar stikt het trouwens van de vossen. Zouden ze hier ook zitten? In de duinen schijn je ook tussen de Wisenten te kunnen lopen. Ik weet niet of dat wel zo veilig is. Maar wat is veilig. Ik ben onlangs op wereldreis geweest naar Canada. Daar kwam ik tijdens het wandelen zwarte beren tegen. U moet weten, ik ben gepensioneerd. Al meer dan 15 jaar. Ik heb bijna heel mijn leven bij de brandweer van Haarlem gewerkt. Ik had nog het geluk, dat ik er op mijn vijftigste uit mocht. Dan houd je tijd over. U kent dat wel. Dan ga je van het ene park naar het andere park. Ik heb ze allemaal gezien. Van Malle tot Bourtange. Toen we voor de zoveelste keer naar een huisje in Wierden gingen, zei mijn vrouw tegen me: “Piet, het wordt tijd voor iets groters.” Toen zijn we maar naar het buitenland gegaan. Eerst naar Aruba, Bonaire, Curaçao en later naar Bali. Maar weet u, daar is het zo warm. Volgens mij kan je bloed daar niet zo goed tegen als je ouder wordt. Ik werd er in ieder geval erg onrustig van. Toen zijn we maar naar Canada gegaan. Frisse lucht is toch veel beter voor oudjes zoals ik.”

Plotseling ziet Piet een Meerkoet op een nest zitten en wijst ernaar. Hij haalt even adem en merkt op: “Ik houd u wel van het fotograferen af hè. “ Met een verbazingwekkende lenigheid slingert hij zich op zijn fiets en wenst mij nog een genoeglijke dag. Al zwaaiend verdwijnt hij in de richting van Amsterdam.

Advertenties

12 thoughts on “De Oplepelaar

  1. Mooi verteld het gesprek met die man! Leuk om mee te mogen, na het zien van de fraaie foto van de lepelaar, word het voor mij toch wel eens tijd, om voor een betere camera te gaan kijken….ik maak zoals je weet graag foto’s van wolken, hetgeen ik ook zal blijven doen.maar het kriebelt toch steeds meer om ook foto’s te gaan maken als deze. Enfin, om een verhaal niet langer te maken,jij en ook andere bloggers inspireren me om straks wat anders te gaan proberen! Want er is meer als het weer……

  2. Dat zijn juweeltjes toch, zulke ontmoetingen. Een heel boek openbaart zich in een enkel gesprek. Geweldig. Mooi die lepelaars, je verwacht ze hier inderdaad niet. Het blijven toch heel aparte vogels.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s