Het Miss Piggy Syndroom

Ik kom regelmatig in de Amsterdamse Waterleidingduinen om te genieten van haar overweldigende natuur. Prachtige heiden, duinen en bossen. Ze herbergen een enorme diversiteit aan dieren. Haar beroemdste inwoners zijn o.a. de damherten, vossen en boomkikkers. Dat ik er foto’s maak, dat wisten jullie natuurlijk al. Uiteraard ben ik niet de enige die daar fotografeert. Er is zelfs een clubje mensen, die elkaar daar wekelijks ontmoeten. Ik heb sterke vermoedens van een subcultuur. Ze kennen elk plekje op hun duimpje en weten precies waar je de celebetries kunt vinden. Zo ook de Boomkikker. Een groene kikker die in een boom zit. Een inwoner van de AWD die daar pas rond 2003 werd waargenomen. Met grote zekerheid is dan ook te zeggen, dat hij daar door de mens is uitgezet. De mens die in het verleden al vele rare fratsen met de Boomkikker heeft uitgehaald. In het begin van de 20e eeuw was er zelfs een levendige handel in deze kikkers. Ook in Nederland. Ze werden voor 10 cent verkocht, inclusief een huisje met een trapje. Een weerstation. In die tijd geloofde men namelijk in de weer voorspellende gave van de kikker. Hoe hoger hij op het trappetje klom, hoe mooier het weer zou worden. Dat hij gewoon wilde ontsnappen uit zijn gevangenis, dat zag en deerde de mens niet. Net zoals de mens nu nog steeds slecht met zijn dierenvrienden omgaat. Na vele omzwervingen over de hele wereld, is hij nu dus ook te bewonderen in de Amsterdamse Waterleidingduinen.

Vorige week was ik weer in de duinen. Het was een prachtige nazomerse dag. Het echte genieten. Ik was net klaar met het fotograferen van een zwaan. Een zwaan in de rui, die zichtbaar last had van de wisseling van zijn schitterende verenpracht. Hij dook meerdere malen kopje onder. Klapte flink met zijn machtige vleugels. 071 Plukte met zijn snavel de overtollige veren weg om zijn weg weer te vervolgen in het water. Ons drinkwater. Net toen ik opstond, kwam een voor mij bekende fotograaf aanlopen. Een van de subcultuur. Ter verduidelijking. Ik heb niks tegen ze. Ze vallen mij alleen op en ik neem waar. Even daarvoor had ik haar al gezien aan de rand van een bosschage. Ik vroeg me al af wat daar te zien was. Dat werd als snel duidelijk. Ze vroeg aan mij of ik al mooie foto’s had gemaakt en mompelde zachtjes dat ze zojuist een Boomkikker had gezien. Voordat ik meer had kunnen vragen, liep ze door. Een eigenschap die ik vaker waarneem bij fotografen in de natuur. Sommige hebben moeite om je aan te kijken. Laat staan om een praatje met je te maken. Als je al een beetje mensenschuw bent, dan is de natuur al snel je grootste vriend. En waarom ook niet.

Maar goed. Een Boomkikker. Die wilde ik ook wel eens zien en natuurlijk ook op de foto zetten. Vol goede moed ging ik naar de plek waar ik haar had zien staan. Ik zag dus niks. Ja, prachtige bramenstruiken verstrengeld in de Amerikaanse Kers. Door de struiken heen zag ik wel een poel. Een klein watertje. Ideaal voor kikkers, dacht ik. Hup, het hek over en de bosjes in. De scherpe doorns trotserend. Het zoeken duurde ongeveer 10 minuten. Net toen ik wilde opgeven, zag ik een wat ouder echtpaar. Bejaard. Zij stonden precies op de plek waar de fotografe en later ikzelf, ook had gestaan. De vrouw van het stel was fanatiek aan het fotograferen met haar compact camera.

“Zoekt u de Boomkikker?” vraagt de vrouw met een triomfantelijke lach aan mij. Ik voel me heel even een schoolkind die door zijn onderwijzeres wordt terechtgewezen. Schoorvoetend en met een lichte blos op de wangen beken ik. “Dat dachten mijn man ik al, toen we u zagen rondstruinen,” Een gevoel van aanzwellende trots kan ze zichtbaar niet onderdrukken. “Wij hebben haar wel gevonden. Komt u maar kijken. Ze zit hier op een blad.” Haar man, die steeds op gepaste afstand achter haar staat, doet een stap naar voren. Zijn houding en gezichtsuitdrukking doen vermoeden, dat hij een andere hobby heeft. Welke vertelt hij niet. Het enige wat hij zegt is: “U hoeft niet om te lopen,” en maakt een opening in de omheining. Ik kruip er doorheen en sta meteen naast de trotse boomkikkerontdekker. “U bent net te laat,” begint ze meteen te vertellen. “Zojuist zaten er nog twee. Ik was ietwat te enthousiast met het weghalen van de bladeren. Roetsj en weg was ze. Maar ach. Hij of zij komt straks wel weer terug. En anders zijn ze er morgen weer. Ze zitten namelijk vrijwel altijd op dezelfde plek. Bijna altijd. Ze gaan wel eens op avontuur. Dan worden ze vlak in de buurt aangetroffen. Maar geloof me, ze komen altijd terug. Echt waar hoor. Er is namelijk een vrouw, een oude dame, die ze dan weer terugbrengt.” Alsof ik in een sprookje terecht ben gekomen, luister ik naar de vrouw. Mijn blik van ongeloof is haar niet ontgaan. “Ik heb het met eigen ogen gezien. We waren hier vorige week ook voor de Boomkikker en toen kwamen we haar tegen. Zoals vaker. We raakten aan de praat over de kikkers. We hebben het namelijk altijd over onze groene vrienden. Ik vroeg haar, of zij ze die ochtend al had gezien. Resoluut vertelde ze mij toen, dat de kikkers niet op de plek zaten, waar ze horen te zitten. De plek waar ze dus altijd te zien zijn. Dat kan dus niet. De oude dame deed vervolgens haar handtas open en liet het echtpaar Boomkikker zien. Ze had ze dus in haar tas gestopt om ze vervolgens weer naar hun eigen plek te brengen. En dat hebben we dus ook samen gedaan. Gelukkig zijn ze weer terug. Anders had ik ze vandaag niet kunnen zien. Anders had u ze vandaag ook niet gezien en kunnen fotograferen. Maar wij gaan er weer vandoor. Een fijne dag nog.” De man knikt vriendelijk en sjokte achter haar aan. Mij achterlatend met de Boomkikker.

Mocht u ooit in de Amsterdamse Waterleidingduinen een oude vrouw met een handtas tegenkomen, heb medelijden. Mogelijk lijdt zij aan het Miss Piggy Syndroom.

Advertenties

18 thoughts on “Het Miss Piggy Syndroom

  1. Haha Jaap, wat een wonderlijk verhaal. Omdat ik er zelf altijd op los fantaseer, weet ik nu niet hoeveel hier van waar is, maar het zou zo maar kunnen alles… daar in die Waterleidingduinen loopt apart (fotografie)volk rond geloof ik. Maar ja, voor iemand die een kikkertje op een paddenstoel zet, heb ik natuurlijk geen enkele recht van spreken 😉 Gelukkig kan ik wel mensen recht in de ogen aankijken en vind ik de spontane ontmoetingen door het fotograferen buiten (en Diaz helpt daar een handje/pootje aan mee) juist ook een van de leuke bijkomstigheden van deze geweldige hobby!!

    • Boefje. Heb jij die kikker eigenhandig op de paddenstoel gezet? Ik heb het verhaal wel iets mooier gemaakt. Maar het verhaal van het verplaatsen is mij echt verteld en ik heb geen reden gevonden om te twijfelen aan het verhaal van het bejaard echtpaar. Er lopen inderdaad bijzondere figuren rond in de AWD. Gelukkig kom ik ook fotografen en andere mensen tegen, met wie ik een leuk en soms leerzaam contact heb. Daar geniet ik dan ook enorm van. En ja, het blijft een geweldige hobby!

  2. Er gebeurt daar van alles in de AWD! Ik hoop er ook nog eens een keer rond te komen struinen Jaap en je hebt gelijk, ik kwam vandaag ook mensen met een camera tegen op een mooie plek en dan lijkt het alsof “er niets aan de hand is” maar ondertussen wordt de natuur gadegeslagen en opgeslagen, zowel in het hoofd, het hart en op het geheugenkaartje van de camera! 😉

  3. ze zijn natuurlijk wel schattig zo te zien, maar ze in je tas stoppen, dat kan toch echt niet
    k heb nog even de datum gecontroleerd, maar nee, het is nog geen 1 april 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s