De route van het geluk

Dit weekend is er in Haarlem weer een Geluksroute. Het is geen zoektocht naar geluk. Geluk vind je immers in jezelf en is vaak dichterbij dan je denkt en ziet. Net als de zoektocht naar je leesbril, die op je neus blijkt te zitten. Je kunt het wel delen en uitwisselen. En hoe leuk is dat, om het te doen met mensen die dat ook leuk vinden. Mensen die geïnspireerd zijn door verschillende vormen van kunst en muziek. Maar ook bv. door yoga of andere vormen van beleving. Op de Geluksroute kom je ze allemaal tegen. Keuze genoeg dus. Je stippelt je eigen route uit met de onderwerpen die jou aanspreken. Kunst, cultuur en muziek hebben mijn voorkeur.

Ik begin de route bij kunstschilder Willem Bergisch in de Spaarnwoudestraat. In het programmaboekje staat, dat hij deze dag schilderles gaat geven. Bij binnenkomst ben ik zijn derde bezoeker. Het middaguur is al begonnen.  We raken in gesprek. De opkomst valt hem een beetje tegen. Hij had er meer van verwacht. We hebben een vermoeden dat het komt door de grote hoeveelheid deelnemers en de spreiding hiervan over de hele stad. Zelf vind ik de plattegrond ook chaotisch. Ik mis de logica. En we vinden het een gemis, dat de deelnemers zelf geen routekaart hebben om uit te delen, dan wel om hun klanten verder op weg te helpen. Dat was het geklaag. Wat verder volgde, was een gesprek over de kunst die Willem maakt. Portretschilderen was vroeger helemaal zijn ding. Langzamerhand maakt hij nu meer maatschappijkritische schilderijen. Aan de muur van zijn atelier hangt een schilderij van een zwaan met daarop de gouden koets. Magere Hein ment de paarden. Het stelt de ramp van de MH17 voor. Een prachtige en indrukwekkende voorstelling. De meest prangende vraag die Willem nog steeds bezig houdt is, hoe kan het toch, dat het vliegtuig boven oorlogsgebied heeft gevlogen. Daar komt bij, dat hij een Oekraïense vriend heeft. De man heeft ervoor gezorgd, dat hij met meer relativeringsvermogen naar de problematiek in dat land kijkt. Het was een boeiend gesprek. Een mooie ontmoeting met een Haarlemse kunstenaar. Een geluk dat het rustig was en hij alle tijd voor een gesprek had.

003

Even verderop in de straat zit KenauSHome(B&B) en galerie SPW59. Eigenaars zijn Alexa Hillen en Anette Plaisier. In het pand heeft vroeger de beroemdste inwoner van Haarlem gewoond, Kenau Simonsdochter Hasselaer. Ik raak daar aan de praat met Alexa. Ze vertelt me, dat sinds een paar maanden achter in het pand een B&B zit. Het is een kamer voor 2 personen. Ze wil het met alle liefde laten zien, maar er zijn gasten. Er hangen aan de muur een aantal prachtige foto’s. Met een camera om mijn nek, is het bruggetje snel geslagen. Wat blijkt, Alexa is ook fotograaf. En niet zomaar een fotograaf. Haar werk hangt in heel Nederland en is te koop. Ze laat me een mapje met foto’s zien, die ze onlangs in Namibië heeft gemaakt. “De schoonheid van het verval” heeft ze gefotografeerd in Kolmanskop, na 50 jaar leegstand verworden tot een spookstad. Ik word er stil en een beetje verlegen van. Als een leerling bij de meester, laat ik haar een paar foto’s van mijn werk zien. Gelukkig vindt ze een van de foto’s mooi. Ik ben geslaagd, een gevoel dat heel even kwam bovendrijven. Met het gelukzalige gevoel, verlaat ik het pand.

011 007

De derde locatie op de Bakenessergracht is voor mij bekend terrein. Hart Werk & Kunst is een dagbestedingsbedrijf voor mensen met een verstandelijke beperking. Het is van dezelfde organisatie waar ik voor werk. De Hartekamp Groep. Een prachtig bedrijf waar mensen meer dan zinvol aan het werk zijn. Het geeft betekenis aan het leven. Ook dat is geluk.  Ik kom er een oude bekende van mij tegen. Voor de duidelijkheid, het is geen cliënt van mij. We kennen elkaar ergens anders van. Ik krijg van hem een privé rondleiding op zijn werkplek en uitleg over alle projecten waar ze mee bezig zijn. Ook zijn eigen project. Momenteel is hij bezig met het maken van een lamp van hout. Vol trots laat hij zijn kunstwerk zien. Een kippenvelmoment vol geluk. “Ga nu maar ergens anders kijken Jaap, ik heb nog andere dingen te doen”, zegt hij en verdwijnt snel naar een andere ruimte.

013

Een paar panden verderop, over huizen kun je hier niet spreken, zie ik een aanplakbiljet hangen. “Gratis muziek om 15.30.” Later dit jaar in maart is er het project “Gluren bij de buren.” Dit is een voorproefje van wat het publiek te wachten staat, met o.a. huiskamerconcerten op het programma. Het regent en dit is de ideale plek om te schuilen. Ik ben de eerste bezoeker. Een vriendelijke vrouw biedt me meteen wat te drinken aan. Later blijkt ze trotse moeder van Madelief te zijn. Het maakt niet uit waar ik ga zitten en kies voor dat moment voor een luxe comfortabele bank. Een bank die ik later verruil voor diverse andere plekjes in het huis. Alles voor het maken van een mooie foto. Drie jongelui zijn zich al aan het voorbereiden voor het concert. Een jongeman op gitaar, een op contrabas en de andere is een dame die zingt. En hoe. Ze heeft een prachtige stem met een behoorlijk bereik. Ze noemen zichzelf Madelief en de Brandnetels en spelen bekende en minder bekende covers die ze op geheel eigen wijze in een ander jasje steken. Een jazzy jasje. Ik heb genoten en dat druk ik eigenlijk te zachtjes uit. Muzikaal geluk in andermans huis.

025-2

Na afloop meteen doorgegaan naar de buren. Daar speelde een clubje enthousiaste muzikanten, genaamd Haarlems Volkoren, een set van van een uur. Vrijwel alle liedjes waren verbonden met Haarlem. Ging het niet over onze mooie duinen, dan ging het wel over de onvergetelijke Lennaert Nijgh. Seks, drugs en rock en roll bezongen in de Nederlandse taal. Soms waren het gedichten die werden voorgedragen en dan waren het weer gezongen teksten die zeer muzikaal werden ondersteund door het drietal. Heel wat anders dan het vorige concert, maar juist daarom een genot om mee te mogen maken. Ook hier was de ontvangst weer bijzonder gastvrij. De bewoners stonden bij binnenkomst klaar met een glas champagne voor hun gasten en op tafel stonden de aardbeien.  Gedeeld geluk.

060

Buikdansen, dat wilde ik zien. Om half 5 zou er in de Egelantier een demonstratie worden gegeven door Buikdansschool Raniya. Ik was een beetje te vroeg in het gebouw. Op het mededelingenbord zag ik wel een verwijzing naar de diverse demonstraties, maar niet die van het buikdansen. Het was er ook nog eens akelig stil. Aangezien ik toch te vroeg was, ben ik snel even naar de super in de buurt gegaan. In de hoop, dat bij terugkomst, de show wel zou beginnen. Niet dus. Ik loop de studio van de dansschool naar binnen en zie een vrouw staan. De enige in de zaal. En wat voor een vrouw. Een prinses, zo uit een sprookjesboek (of is het jongensboek) gekropen. Het is net alsof ze zweeft, als ze op me afkomt. Bijna magisch. “Er is niemand meer”, zegt ze met een prachtige stem. Ik raak uit balans. Het evenwicht, waarvan ik denk dat het een van mijn sterke kanten is, raak ik kwijt. Ik hervat me, niet zo snel als normaal, en begin een gesprek. Nou ja gesprek. Ik begin heel knullig te vertellen hoe mooi ik de zaal vind. Dat ik niet wist dat hier een buikdansschool zat, terwijl ik jaren in dit gebouw heb gezongen. En dan flapt het eruit en ik vraag haar of ik dan toch een paar foto’s van haar mag maken. Voor mijn blog. Dat mag. Ze weeft naar de muziekinstallatie en zet de muziek aan. Ze begint te dansen. Alleen voor mij en voor mij alleen. Mijn fototoestel doet het werk, ik niet. Ik kijk alleen maar door de lens naar haar en druk zo nu en dan op een knopje. Betoverend en ik word betoverd. Dan houdt de muziek op en verstoort op ruwe wijze de betovering. Het is afgelopen. Bijna afgelopen. Ze komt naar me toe en zegt dat ze zo naar huis gaat. Het was een lange dag. Er valt heel even een stilte en we kijken elkaar aan. Liefdevol indringend. Met haar prachtige stem verbreekt ze de stilte en zegt: “Misschien heeft het geluk ons hier samengebracht. Zonder toeschouwers.” Onze handen raken elkaar aan en smelten samen. “Dit is geluk en het is mooi”, hoor ik mezelf tegen haar zeggen. Onze handen glijden zachtjes uit elkaar en ik ga. Met kleine stapjes loop ik achteruit, richting de uitgang. Totdat er geen oogcontact meer is. Aan het eind van de Geluksroute werd ik verliefd!

099

 

Advertenties

27 thoughts on “De route van het geluk

  1. Heerlijk om de zondag ochtend in bed te beginnen met dit verhaal. Wat schrijf je fijn om te lezen. Ik vroeg me af of je deze buikdanseres niet eerde bent tegen gekomen in een somer jurkje aan de mooie nel.
    Gr broertje

  2. Wat een prachtverhaal, met stunning foto’s! Ik wist niet dat dit soort events bestonden, kijk mijn ogen uit.
    Stiekem hoop ik dat je prinses dit leest en dat het sprookje uit een jongensboek nog veel langer wordt.

  3. Ik ben onder de indruk van je schrijftalent en in combinatie met fotografie een geschenk :-). Leuk om kennis gemaakt te hebben met je en zoals gezegd, vanmiddag ben je welkom voor een bezoek aan de B&B KenauSHome met je gasten uit Macedonië. Groet Alexa

  4. Wat een mooie sfeer weer in je foto’s Jaap. Er is iets met jouw ‘angle’, de belichting…dat nieuwsgierig maakt. Veel mensen maken mooie foto’s in Verwegistan. Jij maakt bijzondere foto’s heel dichtbij. Vind ik knapper! Blijven delen 🙂

  5. Wat valt er in Haarlem veel moois te beleven Jaap en wat laat jij je fans daarvan mee genieten, Jaap! Ademloos je blog gelezen en je prachtige foto’s bekeken. Een mooi einde…sprookjesachtig met hopelijk een sprookjesachtig vervolg!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s